Wybierz łącze symetryczne

Symetryczny dostęp do sieci Internet zapewnia firmie gwarantowany i stabilny dostęp do sieci Internet. Dzięki zróżnicowanej technologii dostępowej Klient może dopasować przepustowość do swoich potrzeb. Główną cechą łącz symetrycznych jest równa prędkość pobierania danych (download) oraz wysyłania danych (upload).

Wybierz łącze gwarantowane

Gwarancja jakości usługi (SLA) to kluczowy element profesjonalnych łącz biznesowych. Gwarantowane parametry to m.in. Czar Reakcji na Awarię (np. 1h), Czas Usunięcia Awarii (np. 1h), Dostępność Łącza (np. 99,9%).

Korzystaj z protokołu BGP

BGP to zewnętrzny protokół routingu. Posiadając własny numer AS (Autonomous System), zyskasz potężne narzędzie zabezpieczające ciągłość trwania usług dostępowych.

Agreguj łącza dostępowe i backupowe

Dzięki agregacji łącz internetowych nie tylko wzmacnia się bezpieczeństwo zachowania ciągłości usług. Dodatkową korzyścią jest możliwość "sumowania prędkości" wielu technologii dostępowych jednocześnie., np DSL, 4G, LTE, Radiolinia, MPLS, Internet Satelitarny.

 

 
Terminologia
Terminologia

internet-biznesowy

Adres IP (ang. IP address) – w protokole IP liczba nadawana interfejsowi sieciowemu, grupie interfejsów (broadcast, multicast), bądź całej sieci komputerowej, służąca identyfikacji elementów sieci w warstwie trzeciej modelu OSI – w obrębie sieci lokalnej oraz poza nią (tzw. adres publiczny).

Adres IP nie jest "numerem rejestracyjnym" komputera – nie identyfikuje jednoznacznie fizycznego urządzenia – może się dowolnie często zmieniać (np. przy każdym wejściu do sieci Internet) jak również kilka urządzeń może dzielić jeden publiczny adres IP. Ustalenie prawdziwego adresu IP użytkownika, do którego następowała transmisja w danym czasie jest możliwe dla systemu/sieci odpornej na przypadki tzw. IP spoofingu (por. man in the middle, zapora sieciowa, ettercap) – na podstawie historycznych zapisów systemowych.

W najpopularniejszej wersji czwartej (IPv4) jest zapisywany zwykle w podziale na oktety zapisywane w systemie dziesiętnym i oddzielane kropkami, rzadziej szesnastkowym bądź dwójkowym (oddzielane dwukropkami bądź spacjami).

 

ADSL2 - rodzina standardów ADSL, która została zaprojektowana by zwiększyć zasięg i przepływność linii ADSL, zwłaszcza przez osiągnięcie większej wydajności na długich liniach. Poza ulepszeniami w przepływności i wydajności danych, technologia ADSL2 posiada takie cechy jak możliwość diagnozowania pracy połączenia, dynamiczne sterowanie przepływnością połączenia czy też energooszczędny tryb pracy – standby.

 

ADSL2+ - ulepszona wersja ADSL2, czyli technologii umożliwiającej asymetryczny dostęp do Internetu i będącej odmianą DSL. Pozwala osiągnąć większą prędkość niż ADSL2 przy tej samej długości linii, mimo to nadal ważną rolę gra tu odległość od urządzeń DSLAM (Digital Subscriber Line Access Multiplexer). Przepustowość ADSL2+ sięga 24Mb/s przy założeniu spełnienia wszystkich fizycznych wymagań (najbliższe położenie względem DSLAM). Ma szersze pasmo częstotliwości, tym samym szersze pasmo odpowiedzialne za wysyłanie danych (upstream) i pobieranie (downstream).

 

BGP (ang. Border Gateway Protocol) zewnętrzny protokół trasowania (routingu). BGP w wersji czwartej jest podstawą działania współczesnego internetu. Istnieje wiele rozszerzeń BGP stosowanych przy implementacji MPLS VPN, IPv6 czy Multicast VPN.

Podstawą funkcjonowania BGP jest system autonomiczny, (ang. Autonomous System, AS), czyli sieć lub grupa sieci pod wspólną administracją i ze wspólną polityką trasowania. Systemy autonomiczne identyfikowane są za pomocą numerów, zwanych numerami AS, które przyznawane są przez organizację RIR (w Europie i części Azji jest to RIPE NCC). Protokół BGP w wersji oryginalnej zakładał dwubajtowe numery AS (16 bit), co ze względu na ich ograniczoną liczbę (65536) stanowiło poważniejsze ograniczenie rozwoju Internetu niż brak numerów IP. W 2007 roku wprowadzono numery AS o długości 4 bajtów (32 bit) przez co powiększono znacznie przestrzeń dostępnej numeracji. Implementacja 32 bitowego ASN jest rozwiązana za pomocą dodatkowych atrybutów, przez co jest kompatybilna ze starszym formatem i nie wymagała wymiany oprogramowania na wszystkich routerach.

 

 

DSL (ang. Digital Subscriber Line) – cyfrowa linia abonencka, rodzina technologii szerokopasmowego dostępu do Internetu. Standardowa maksymalna prędkość odbierania danych waha się od 8Mb/s do 52 Mb/s oraz od 1Mb/s do 5Mb/s dla prędkości wysyłania w zależności od stosowanej w danym kraju technologii DSL.

 

Kabel światłowodowy (ang. Optical fiber cable) – kabel zawierający jedno lub więcej włókien szklanych prowadzących impulsy światła.

W telekomunikacji wykorzystuje się zwykle światło podczerwone. Kable utworzone z włókien szklanych są odporne na zakłócenia elektromagnetyczne i mają dużą przepustowość. Przy ich użyciu można osiągać szybkości przesyłania do 100 Gb/s (ok. 12,5 GB/s); najszybsze systemy światłowodowe mogą prowadzić sygnał rzędu kilku Tb/s. Kłopot konstrukcyjny sprawia tylko stosunkowo duży promień zgięcia światłowodu. Musi wynosić on kilka centymetrów, aby było możliwe właściwe wewnętrzne odbijanie i rozchodzenie się światła, a samo włókno nie uległo uszkodzeniu.

Włókno światłowodowe jest z reguły pokryte warstwą polimeru. Jest to tak zwane pokrycie pierwotne, zabezpieczające włókno przed wpływem otoczenia. Włókno z pokryciem pierwotnym może być chronione przez kolejne warstwy. Utworzona w ten sposób konstrukcja nosi nazwę kabla światłowodowego.

Istnieje wiele kryteriów podziału kabli światłowodowych. Wybrane kryteria:

Materiał:

  • Światłowody szklane (GOF), najczęściej wykorzystywane
  • Światłowody plastikowe (POF)
  • Światłowody ze szklanym rdzeniem i plastikowym płaszczem (HCS/PCS, PCF)

Jednomodowe i wielomodowe (ta cecha zależy również od długości użytej fali). Wszystkie odmiany plastikowe są wielomodowe.

 

Radiolinia (inaczej dohoryzontalna linia radiowa) – system urządzeń, służących do nadawania i odbierania analogowych lub cyfrowych transmisji radiowych. Pracuje w paśmie mikrofalowym, z anteną o silnie kierunkowej charakterystyce promieniowania (i co za tym idzie dużym zysku energetycznym). Zapewnia przepustowość od kilku Mb/s do Gb/s.

Istotną zaletą radiolinii (w porównaniu do łącza światłowodowego) jest znacznie wyższa odporność na przypadkowe uszkodzenie łącza. Wadą jest znacznie gorsza odporność na warunki atmosferyczne (ulewne opady deszczu mogą na tyle zwiększyć stopę błędów, że nastąpi zerwanie łącza).

Jako łącza dostępowe stosowane są radiolinie punkt-punkt (nazywane też liniami radiowymi).

Transmisja radiolonii może odbywać się w koncesjonowanym paśmie mikrofalowym. Wykorzystanie pasma koncesjonowanego oznacza, iż dla każdej radiolinii Operator uzyskuje od UKE pasmo, w którym linia radiowa będzie funkcjonować. Pasmo to na danym obszarze przeznaczone jest wyłącznie dla danej radiolinii co zapewnia, iż inne urządzenia pracujące w podobnym paśmie nie będą się nawzajem zakłócać.

Konkretna częstotliwość w jakiej działa dana radiolinia zależy od dwóch parametrów: odległości na jaką realizowana jest transmisja (im większa odległość tym niższa częstotliwość) oraz przepustowości (im większa przepustowość tym szersze (większe) potrzebne pasmo).

Na terenie miejskim wykorzystywane jest najczęściej pasmo 38GHz i 26GHz.

 

Technologia ADSL - prędkość wysyłania danych jest niższa od prędkości ich odbierania, natomiast prędkości te są symetryczne w technologii SDSL. Wynalazcą modemów DSL był Joseph W. Lechleitter, pracownik firmy Bellcore, który zademonstrował projekt budowy tych urządzeń w latach 80 XX w..

 

VDSL lub VHDSL (ang. Very High Speed DSL) - technologia xDSL umożliwiająca szybką transmisję danych przez pojedynczą parę miedzianą.

Maksymalna przepustowość jest osiągana na dystansie około 1200 m i wynosi 26 Mb/s symetrycznie lub niesymetrycznie do 52Mb/s (w kierunku do abonenta) – 16Mb/s (od abonenta).

Standard VDSL wykorzystuje do 4 różnych pasm częstotliwości, dwa od klienta do operatora i dwa w przeciwnym kierunku. Standardową modulacją jest albo QAM (ang. Quadrature Amplitude Modulation)(od QAM 2 do QAM 256) oraz DMT(ang. discrete multi-tone modulation), które nie są kompatybilne.

Nowy standard VDSL jest nazywany Very High Speed Digital Subscriber Line 2 (VDSL2). Na odcinku do 300m VDSL2 pozwala na dwukierunkową transmisję z prędkością 200 Mb/s i jest to lepszy wynik niż w VDSL. Dalej obserwujemy gwałtowny spadek prędkości, do 100 Mb/s po 0,5 km oraz do 50 Mb/s po 1km i jest ona zbliżona do VDSL. Po tym odcinku prędkość już nie spada gwałtownie, na długości od 1 do 1,5 km jest większa od VDSL i ADSL2+. Powyżej 1,5 km jest na podobnym poziomie co ADSL2+.

 

Internet w Polsce
Internet w Polsce

internet-w-polsce

Pierwsze łącze zostało uruchomione 26 września 1990, a stało się dostępne od 20 grudnia 1991 roku, miało ono prędkość 9600 bit/sek. Jednakże jeszcze 30 kwietnia powstała domena .pl, założona przez szefa Ośrodka Komputerowego Uniwersytetu w Kopenhadze,  Jana Sorensena.

Instytut Fizyki Jądrowej w Krakowie 19 listopada 1990 roku otrzymał, jako pierwszy w Polsce, adres IP (192.86.14.0), który został mu nadany przez Ministerstwo Obrony USA. 20 listopada 1990 r. z CERN został wysłany pierwszy e-mail do Polski i odebrano go we wspomnianym instytucie z pomocą komputera microVax II.

W 1994 roku w internecie umieszczono stronę internetową rządu. W tym samym roku internet stał się dostępny dla każdego obywatela. Początkowo dostęp do sieci miała tylko NASK i kilka instytucji naukowych w Polsce. Pierwszy portal internetowy autorstwa Polaków zadebiutował w 1995 roku. Była to Wirtualna Polska. W kwietniu 1996 roku Telekomunikacja Polska uruchomiła dostęp anonimowy do internetu przez modemy.

internet-w-polsce-dane